Soms komt er iets voorbij dat je zelf niet had durven invullen.

 

Huh? Wie nomineert mij nu weer?

Soms scrol je gedachteloos door LinkedIn. Tot je ineens je eigen naam voorbij ziet komen. “Genomineerd voor een Vakantie Award.” In de categorie Kleinschalige Reisorganisaties. Mijn eerste reactie? Huh? Wie nomineert mij nu weer? Is dit een grap?

Want dit zijn geen publieksprijzen. Alleen vakgenoten uit de reisbranche mogen iemand nomineren. Mensen die zelf ook dag in, dag uit bezig zijn met reizen creëren, plannen, begeleiden. Mensen die weten hoe intensief en bijzonder dit werk is. En dát maakt het zo bijzonder.

Ik heb geen idee wie het gedaan heeft. Maar het feit dát het is gebeurd, maakt me toch wel een beetje trots.

Rebranding, zichtbaarheid en je eigen koers varen

Afgelopen jaar is er veel gebeurd. Now Now Travel kreeg een nieuwe naam, een nieuwe look, en een veel duidelijker gezicht. Alles wat ik voelde over zuidelijk Afrika, over reizen op je eigen tempo, over rust en verwondering, kreeg ineens woorden.

Ik ben zichtbaar geweest. Niet om de schijn op te houden, maar omdat ik trots was. Omdat ik voelde: dit klopt. Dit ben ik. En blijkbaar is dat ook bij anderen opgevallen. Deze nominatie voelt als een soort bevestiging: ik ben het juiste pad ingeslagen.

Misschien heb je het voorbij zien komen op social media. Of reisde je met me mee dit jaar. Of volg je mijn verhalen al een tijdje. In alle gevallen: dank je. Want ook al is deze nominatie iets dat uit de branche komt, ik voel me gesteund door iedereen die me aanmoedigt om mijn eigen pad te blijven volgen.

Het is geen lintje. Geen trofee. Maar het is erkenning. Voor het werk achter de schermen, voor de keuzes die ik heb gemaakt, voor het feit dat ik durf te dromen én te doen. En het feit dat (onbekende) mensen het zien en waarderen. 

Dat is wat reizen ook is. De sprong wagen zonder precies te weten waar je uitkomt.

Now Now. The African Way.